Irmakların İzinde

Bir ırmağın kenarında gözlerini kapatıp, o sıcak havada suyun serinliğini solumak varya… Enfes bir şeydir. Bazen üzerinde bir kayık olmak istersin, bazen de içindeki balık…

Var mısın bugün bir ırmak kenarında benimle hayal kurmaya? Hani küçüklüğümüzde hepimizin resmini çizdiği, o iki dağın arasından süzülüp evin önünden geçen o şen şakrak ırmak… Hadi, oturalım kenarına; bakalım rengine, kokusuna.

Merak etmeyin, nehirlerden alınacak o beylik hayat derslerini vermeyeceğim bugün size. Sadece nehrin hayalini kuralım istedim; her şeyi, tüm o günlük koşturmacaları, hırsları ve yükleri bir kenara bırakıp…

Nefesin o kutsallığında, suyun fısıltısını dinleyerek başlayalım güne. Hiçbir dili işe karıştırmadan, insan yapımı tüm o kelimeleri, unvanları ve kırgınlıkları susturarak… Olabilecek en ortak, en yalın şekilde konuşarak; yani sadece “hissederek”.

Her ağacın gövdesine dokunup, sincaplara fısıldayalım doğanın muhteşemliğini. Sadece deneyimleyelim orada öylece var olmayı. Çalılıkların arasından titrekçe kaçan o ürkek tavşanları fark edelim.

Büyüdükçe ne çok şeyi gözden kaçırır olduk oysa. Yol kenarındaki bir çiçeği görmeden geçtik, başımızın üstünden süzülen buluta bakmayı unuttuk. O çocukluk resimlerindeki nehirleri betonların arasına gömdüğümüzden beri, kendi içimizdeki o saf, coşkulu akışı da kuruttuk belki de. İşte tam da bu yüzden, bugün o resmi yeniden boyama günü…

Fark edelim ki, dünyanın neresinde olursak olalım, hangi lisanı konuşursak konuşalım; o nehir kenarında gözünü kapatan her insanın içine çektiği nefes aynı. Hepimizi eşitleyen, bizi birbirimize bağlayan o saf ve dilsiz yaşam enerjisi aynı.

Bugün kendinize bir iyilik yapın; kelimeleri susturun, zihnin o gürültülü dilinden istifa edin ve doğanın o en ortak, en şifalı melodisine bırakın kendinizi. Sadece nefes alın ve orada, o ırmağın kıyısında olduğunuzu hissedin…